दुसरा वीकएंड

शुक्रवार सकाळी ठरले,आज टेस्को ला जायचे.टेस्को एक्स्प्रेस म्हणजे सर्वात मोठा मॉल .म्हणजे अनिकेत च्या भाषेत आपले मस्जिद बंदर.अनिकेत ने ऑफिस चे काम लवकर संपवले.इकडे एक सोय चांगली आहे घरी बसून पण काम करता येते.त्या मुळे रोज प्रवासाची दगदग नाही.आणि जास्त वेळ थांबावे पण लागत नाही.

आम्ही ४ वाजता निघालो.आज माझी चतुर्थी होती,त्यामुळे ते दोघेही साबुदाणा खिचडी वर होते.डबल डेकर बस ने जाताना अनिकेत मला त्या भागाची महिती देत होता.जुने पुणे तसे हे जुने लंडन.तिकडची घरे खरच सुरेख होती.सर्व घर्समोर फुलझाडे गुलाबाला तर सध्या जास्त बहर आला आहे.उंच ५ फुट चांगली गुलाबाची झाडे आहेत.पणे दिसत नाहीत,फुलांनी डवरलेली झाडे बघून अगदी दिल खुश.

टेस्को ला बस ने पोचलो.एक भली मोठी trolly घेतली.व प्रवेश केला.मी इकडे बिग बझार ,डी मार्ट मध्ये कधी सामान आणायला जात नाही.रिक्षाने जायचे,आपण सामान उचलून आणायचे,आणि महत्वाचे म्हणजे आवश्यक सोडून इतरच खूप घेतले जाते.त्या पेक्षा आपला वाणी बारा.....असे माझे मत झाले आहे.पण परदेशात छोटी दुकाने नाहीतच,पर्याय नाही.ती दोघे भराभर सामान घेत सुटली.मला योगर्ट आवडले कळल्यावर अनिकेत ने वेगवेगळ्या चवीचे ४ डबे घेतले.बाप रे!!एवढे कशाला???म्हणालेच ....खा,ग आई....तु भी क्या याद करेगी? झालाच dialog .पार्टी साठी पनीर,मायक्रोनी,चीज ,पुडिंग, icecream ,कोक ज्यूस, दारू पासून सर्व काही घेतले.जवळ जवळ ३ तास फिरत होतो.इतके मोठे टेस्को आणि तेथे अगणित नवीन उत्पादने मी पहिली..

गंमत म्हणून सांगते भाजीपाला विभागात गेले मी,आणि अनिकेत साठी आवडीची कोबी भाजी छान हिरवीगार दिसते म्हणून घेतली,चष्मा नही लावला.नाव नाही वाचले,आणि लेट्युस घेऊन आले.अनिकेत ला बघून शंका आलीच,त्याने मला लगेच माझी चूक सांगितली.आणि लगेच पांढराशुभ्र दगडासारखा वजनाचा कोबी दाखवला,घेतला नाही मी ते खरे सांगायला नकोच......

ब्रोकली ,सालेडची अजब रंगही पहिले.सर्व खरेदी करताना trolly तुडुंब भरली.आता रात्रीचे आठ वाजले होते,पोटात कावळे ओरडू लागले,उपास होता ना माझा....नाहीतर तिकडे खायची पण चंगळ होती.सोमवार ते शनिवार इकडे मॉल रात्री ९ पर्यंत सुरु असतात.रविवारी मात्र २ वाजता सर्व बंद.....घरी येताना taxi मागवली,२ मिनिटात हजर.घरी सुखात परतलो.उपास सोडायला वरण भात,अळूची भाजी,पोळी.असा बेत केला.हापूस चे आंबे होतेच.अगदी उत्तम प्रतीचे आंबे इथे मिळाले.घेतले.पण खरच सांगते मनातून राग आला.आपल्या देशात पिकून आपल्याला मिळत नाही आणि या युरोपियन लोकाना............

भूक खूप लागली होती,पोटभर गप्पा मारत जेवलो.या हवेला भूक जरा जास्त लागते,हे नक्की.

शनिवारी सकाळी आरामात उठून नाश्ता केला,त्या नंतर लगेच रात्रीच्या पार्टी ची तयारी सुरु.मी मात्र या वेळी नंदिनी ची हेल्पर होते.माझ्या कडे कामाला असलेल्या शीला ची मला त्या वेळी आठवण आली.शेवटी मी गरमागरम पोळ्या करत होते,तितक्यात फलटण हजर झाली.ते पण असेच सर्व [पानसे]दिवसभर फिरून आले होते.त्यांना आधी चहा केला,गप्पा चेष्टा मस्करी ला काय लगेच सुरवात झाली.शेव पुरी ने सुरवात आणि डेझर्ट ने पार्टी ची सांगता झाली.किती वेळ ते काही सांगत नाही..........

भांडी घासायला जास्त नको म्हणून पेपर प्लेट ग्लास वापरले.या पार्टी ला खास मंदार देशपांडे पण आला होता.त्याने मैफलीला आणि रंग चढला.भाग्यश्री नाही हे मात्र सतत सर्वाना जाणवत होते.अक्षरा ,माही,आयुष बच्चे त्यांच्या दुनियेत होते आणि मोठे त्यांच्या दुनियेत.एकंदर धमाल सुरु होती.माझ्या साठी खूप छान फुलांचा बुके पानसे सर्व घेऊन आले होते,त्याने घराची शोभा आणखी वाढली.फुले नेणे,किवा वाईन नेणे ही इकडची पद्धत.आहे.शेवटी पत्ते खेळताना सकाळी नाश्ता करायला परत चेन्नई डोसा मध्ये जायचे बेत ठरला.आता या वेळी मंदार साठी जायचे होते,नवीन जागा काही समजली कि तिकडे सर्वांनी गेलेच पाहिजे हा या मुलांचा अलिखित नियम आहे.सर्व वेळेवर उठून १०.३० ला चेन्नई डोसा ला हाजर. इकडे ही मुले कधीही उडपी हॉटेल मध्ये गेली नाहीत,पण इकडे मेदू वडा,इडली डोसा यावर ताव मारताना मी पहिले.मला वाटले आता घरी जायचे असेल,कसले काय?लगेच बेत ठरला costco ला जायचे.गाड्या काढून सर्व फलटण निघालो.

मंदार च्या गाडीत मी मंजिरी आयुष आणि नंदिनी होतो.आता मंजिरी इकडे चांगलीच रुळली आहे जाणवले.समधान वाटले.मंदारला रस्ता ती दाखवत होती.वाटेत गप्पा सुरु होत्या,आयुष चे प्रश्न सुरु होते.या मुलांचे जनरल शिक्षण जास्त होते हे जाणवले.तिकडे पोचलो तर काय भरपूर गाड्या आल्या होत्या.त्या costco मध्ये सभासदांनाच प्रवेश मिळतो.अनिरुद्ध पानसे एकटा सभासद आणि आम्ही त्याच्या बरोबर किती माहित आहे का????????दहा मोठे,३ लहान .

परत खरेदी ला सुरवात.आता इकडे मात्र म आणि मंजिरी जरा वेळ स्वतंत्र फिरलो,जरा खास गप्पा मारल्या.घाऊक दरात इकडे सर्व वस्तू मिळतात.त्या मुळे किमती बघून चर्चा करून या मुलांचे घेणे सुरु होते.पुढील विक एंड ला सर्व ट्रिप ला जाणार आहोत त्याची खरेदी केली.अगदी चोकलेट पासून टिशू पेपर पर्यंत..अक्षरा trolly मध्ये बसून मस्त इकडे तिकडे बघत हसत होती.सर्व काही एका ठिकाणी मिळते त्या मुळे भरपूर लोक होते.स्वस्त मिळते म्हणून खरेदी पण खूप केली.या सर्वांनी मिळून ४/५ trolley भरून सामान घेतले.ट्रिप ची जय्यत तयारी.

अखेर येताना परत एक सामान खूप झाले म्हणून taxi केली.सर्व आमच्या घरी आलो.आता मात्र मी खूप फिरून दमले होते.मंजिरी ने सर्वाना मस्त कडक चहा केला.येताना क्रोझान [ब्रेंड चा एक प्रकार]आणले होते.सर्वांनी मिळून फस्त केले.जरा वेळ timepass करून सर्व आपल्या आपल्या घरी गेले.तोवर माझी हलत खराब झाली होती खूप पाय दुखत होते,विश्रांती घेतली.रात्री कालचे पार्टी चे राहिलेले गरम करून खाल्ले आणि लवकरच झोपलो,असा फुल बिझी हा विक एंड गेला.

सरे मार्केट

पहिला वीकेन्द संपल्यावर लगेच दुसर्या वीकेन्द चे बेत झाले या शनिवारी रात्री सर्व जण आमच्या कडे जेवायला येणार ठरले.मी आणि नंदिनी रोज कुठेतरी फिरायला जात होतो.पण खास गुरुवारी सरे मार्केट ला गेलो.पहिले काम म्हणजे माझा मोबाईल सुरु करायचा.आपल्या सारखी तिकडे जिकडे तिकडे मोबाईल ची दुकाने नाहीत.भल्या मोठ्या रस्त्यावरील एका दुकानात गेलो.इकडे अजून orange आणि vodaphone स्वतंत्र आहेत.त्या दुकानात निग्रो माणूस होता.त्याच्याशी नंदिनी बोलत होती,मला मात्र त्याचे बोलणे अगम्य होते.मी दुकानात handset बघत फिरत होते.नंतर sare मार्केट मध्ये गेलो.अगदी आपल्या कडे रस्त्यावर असतात तसे भाजी ,फळे विकणारे लोक होते.सर्व भारतीय आणि युरोपियन भाज्या फळे मुबलक प्रमाणात विकायला होती.इकडे केळी वजनावारच मिळतात.तीआम्ही प्रथम घेतली. कारण अनिकेत ला शिकरण [माझ्या हातची]खूप आवडते.आपल्या कडे मार्गशीर्ष गुरुवार च्या दिवशी असतात तशी फळे लहान टोपली तून विकायला होती.सर्व फळे ताजी तजेलदार आणि रसरशीत.आम्ही चेरी खूप छान होत्या त्या घेतल्या.इतर फळे घरी होतीच.आता नेहमीच्या भाजी वाल्याकडे गेलो.तो म्हणे भांडूप चा आहे..त्यांनी लगेच आम्हाला संजय पाटील[खासदार]पुढच्या आठवड्यात इकडे येणार ही बातमी दिली.जसे काही आम्ही त्याचे शेजारीच.

थोड्या आवडीच्या भाज्या घेऊन निघालो.चालताना सहज वर्जिन gym दिसले.लगेच शिरलो तिकडे.नंदिनी ला चौकशी करायची होतीच.तिकडची गोरीपान जेरी [शिकवणारी स्त्री]आली आणि तिने आम्हाला सर्व विभाग दाखवले.माहिती दिली.इकडे पुरुष स्त्रिया यांना स्वतंत्र पण जागा आहे,हे सांगितले.नाहीतर इकडे एकत्रच असते.[परदेशात]खूप छान महिती दिली.तिचे बोलणे सर्व नाही पण बरेच समजत होते.प्रतिसाद देणे इतके.आता मात्र फिरून खूप झाले होते.आम्ही दोघी kfc मध्ये आलो.नंदिनी ला मला popcorn चिकन खायला घालायचे होतेच.चोकलेट मिल्क शेक पण घेतला.निवांत गप्पा मारत बसलो.जाताना तिकडे ट्राम ने गेलो पण येताना चालत येणे पसंद केले.

पहिला वीकएंड

अश्विनी आल्यावर परत आम्ही सर्व एकत्र जेवलो.त्या नंतर अनिकेत अमोल कामावर गेले.मी नंदिनी आणि अश्विनी कटी तरी तास सोफ्यावर बसून गप्पा मारत होतो.एकदाच्या सर्व लोकांना या मुलीच्या भाषेत कुटून काढले.एकीकडे अश्विनी अक्षराची काळजी घेत हती.तिला खाऊ पिऊ घालत होती.एकट्या मुली रहिल्या कि त्यांना लहान मुलांचे संगोपन चांगले जमते,याची परत एकदा जाणीव झाली.

नंतर आम्ही बाहेर पडलो. अचानक मंजिरी कडे जायचा बेत ठरला.त्यावेळी मी लगेच खाऊ आणि खरेदी केलेल्या वस्तू पिशवीत भरल्या,सर्व गिफ्ट पण मंजिरी कडे जाताना बस stop पासून थोडे अंतर चालत जावे लागते.इकडचे विशेष म्हणजे सरळ सपाट भाग नाही. रस्त्यावरून थोडेसे चढावावर चढून जावे लागते.उंच सकाळ भाग खूप आहे.मंजिरी च्या घरची बेल वाजवली.गेट उघडून दारापर्यंत १०/१५ पायर्या उतरून जावे लागते.दोन्ही बाजूला छान वेळी फुलझाडे बघून बंगल्याची कल्पना आली.मंजिरी चे घर किती प्रशस्त आहे सांगू?तळ मजल्यावर मोठे २ hall, किचन,डायनिंग रूम,व पाठीमागे डेक खाली मस्त गवत हिरवेगार,फुलझाडे,फळझाडे मस्त,पाठीमागे मोठे गेरेज आणि स्टोर रूम.

पहिल्या मजल्यावर ३ बेडरूम.आयुष ची रूम मला जास्त आवडली.किती पुस्तके इतक्या लहान मुलाकडे गोष्टीची.बाप रे!तो रोज वाचत झोपतो.सवय छान ना लहान पानापासून वाचनाची.त्या नंतर मंजिरी च्या बेडरूम मध्ये बसून आम्ही दोघींनी हितगुज केले.लवकरच ४ दिवस तरी एकत्र राहायचा बेत केला.त्य नंतर दुसर्या मजल्यावर भली मोठी गेस्ट रूम.१० पाहुणे आले तरी काही अडचण नाही.असे छानसे घर पाहून मला अनिरुद्ध चे खूप कौतुक वाटले,आणि समाधान....माही,अक्षरा,आयुष यांच्याशी खेळण्यात कुठे वेळ गेला कळले नाही.

रात्री तिकडे जेवून यायचे ठरले,अनिकेत अनिरुद्ध घरी आल्यावर गप्पा ना अधिक रंग चढला.खूप दिवसांनी पानसे छत्रे एकत्र जेवताना भाग्यश्री ची कमी जाणवली,पण मजा आली.रात्री घरी यायला माझा पाय निघत नव्हता .पण उद्या भेटू ठरवून निघाले.आता रात्री मात्र मला खूप झोप आली होती,आणि दमले पण खूप होते.बडबड न करता,टी.व्ही न पाहता झोपून गेले.

सकाळी उठयावर छान ताजे तवाने वाटत होते.इकडे समर मध्ये सकाळी ४ वाजता उजाडते,समर कसला ??दिवसा १५ ते १७ degree तापमान आणि रात्री १०.मला तर थंडीच वाटते.मुंबई चा उकाडा त्यातून मी इकडे आलेली.सकाळी आम्ही युरोपियन पद्धतीचा चांगला तगडा नाश्ता केला,[sandvich], अंडी,चीज,salaed सर्व शरीरासाठी वजनदार गोष्टी] अनिकेत mittingला आम्ही दोघी mall मध्ये जायला बाहेर पडलो.तिथे आपल्यासारखीच जत्रा होती.असंख्य दुकाने,वेगवेगळे सेल लागलेले,सर्व दुकानात फोरून पायाचे तुकडे पडले.मग जरा mcdonald मध्ये विसावलो.मग पुन्हा फिरस्ती सुरु,अखेर एका दुकानात नंदिनी ने खरेदी केली.त्या नंतर parlour मध्ये गेलो.

इकडे गुजराथी आणि पंजाबी लोक खूप व्यवसाय करतात नंदिनी ने माहिती दिली.इकडे ३ पौंड मध्ये आयब्रो करून मिळतात.मी आपले भारतीय रुपयात २१० रुपये असे मनाशीच म्हटले.पण इकडे एक गोष्ट लक्षात आली,सर्व जण एकत्र भेटले कि कुठे काय केवढ्याला मिळते याची चर्चा करतात.आपल्यकडे तसे होत नाही.भाव इकडे सर्वा ठिकाणी सारखे नसतात.आपल्याकडे फरक असतो पण फारसा नाही.असो.खूप फिरून पाय दुखू लागले.घरी परतलो.विश्रांती घेतली.आम्हला परत रात्री अनिकेत च्या मित्राकडे पार्टी ला जायचे होते.

आता मात्र बाहेर गारठा वाढला होता.झोंबरा वारा खूप होता,पण आवरून निघालो.मला न्यायला अनिरुद्ध आला इतके बरे वाटले.आता चालायची खरच ताकद नव्हती. सर्व एकत्र जमून timepass सुरु.पंजाबी सामोसे,आणि ज्यूस ने सुरवात झाली.इकडच्या पद्धती प्रमाणे आम्ही बायकांनी आधी जेवून घेतले.नंतर पुरुष,खरच बरे वाटले.नाहीतर आपल्याकडे बायकांचे जेवण चुलीत!!या म्हणी प्रमाणे होते.खरच प्रगत देशातील बदल चांगला वाटला.जेवून खाऊन गप्पा मारून रात्री उशिरा घरी परतलो.मुंबई सारखी रहदारी होती.

पार्टी कसली ते सांगायचे राहिलेच कि....मित्राचा मुलगा एक वर्षाचा झाला त्याची पार्टी.आपल्या मुलुंड च्या ४ पटमोठे इकडे एक खेळण्याचे दुकान आहे.० ते १४ वयाच्या मुलामुलींची खेळणी पाहून वेड लागायची वेळ आली होती.एक वर्षाच्या मुलाला काय घ्यावे या बद्धल एक मत झाले आणि आम्ही एक सोफा ची असते तशी खुर्ची घेतली.मस्त pack केलेली.पण त्याला गिफ्ट pack करून देत नाहीत.म्हणून एक भला मोठा पेपर घेतला.मला तिकडे वाल्स ice क्रीम दिसले.अरे आपल्या कडचे इकडे असे वाटले,पण तेव्हा कळले कि ते मूळ इकडचे..

रविवार सकाळ सर्वांनी नाश्ता आणि जेवण या मधील म्हणजे ब्रंच करायचे ठरले,ते सुद्धा चेन्नई डोसा मध्ये.सर्व म्हणजे १२ जण .फोनाफोनी झाली.अनिकेत चा मित्र तिकडे १०.३० ला पोचला.त्या वेळी पानसे छत्रे घरी निवांत होते,तिकडे गेल्यावर समजले त्याला कि आज दुकान उघडणार नाही,परत फोनाफोनी सुरु.मग tutin [एक भाग]ला जायचे ठरले.परत श्याम मला घ्यायला आला.अनिरुद्ध चा तो खरा मित्र,त्याच्या सारखाच शांत,समंजस.आम्ही तिकडे पोचलो.पण तिकडे पण दुकान बंद..मला एकदाची आठवण आली,शिव सेना /म.न.से.कोणीतरी बंद पुकारला कि कसे होते तसे वातावरण होते.इकडे पण सर्व दुकाने दुपारी २ वाजता रविवारी बंद होतात.काही ठराविक बार,पब,दुकाने असतात सुरु.जसे आपल्याकडील २४ तास मेडिकल स्टोर सारखे.अखेर एका चेन्नई डोसा मध्ये गेलो.उडपी पदार्थ सर्वांनी आवडीने खाल्ले.सोबत mango लस्सी ,कॉफ्फी .

आता पेटपूजा झाल्यावर खरेदी ,भाजीपाला किराणा,आंबे,फळे सर्व....आंबे तर सर्वांनी घेतलेच.इकडे सर्व भाज्या फळे मिळतात,अगदी भाजीचे आळु पण.नारळ वड्या करायला नारळ,चिवडा चे सामान मी लगेच घेतले,कारण या वेळी करून आणले नव्हते.सर्व आमच्या घरी आले,परत चहा पाणी गप्पा,आणि पुढील बेत सुरु.शनिवार रविवार स्कॉट लंड ला जायचं बेत ठरला.आरक्षण सुरु.तिकडे पण सर्व १२ मोठे आणि बच्चे कंपनी .

बाकी सर्व घरी गेले,अश्विनी अमोल अक्षरा थांबले होते.मी गरमगरम पोळ्या केल्या,नंदिनी ने भाजी केली.सर्वांनी ताव मारला.त्या विकतच्या पोळ्या खाऊन खरच ही मुळे कंटाळली आहेत,gas शेगडी नाही इकडे हॉट प्लेट वर थोड्या पोळ्या कडक होत आहेत,जमेल हळू हळू.तो पण एक अनुभव.

टेक ऑफ

विमानात सूचना सुरु झाल्या.इंग्लिश आणि हिंदी मध्ये त्यामुळे काही अडचण आली नाही.सुरवातीलाच किंगफिशरचे सर्वे सर्वाश्री.विजय मल्या यांनी स्वागत केले.म्हणजे रेकोर्ड टेप लावली होती.पण काही ही म्हणा प्रवाशांचे स्वागत तरी झकास झाले.नंतर थोड्याच वेळात आमच्या सर्व प्रवाशांची खातीर करायला खूप छान नम्र अशा वागणाऱ्या बोलणार्या हवाई सुंदरी येत होत्या. लाल रंगाचा सर्व पोशाख अगदी बूट सुद्धा.पण रुबाबदार!!काय दिले नाही? हाच प्रश्न आहे,अगदी विमांचे उड्डाण झाल्यापासून ते उतरेपर्यंत काही ना काही सतत सुरु होते.

जेवण,नाश्ता,कोल्ड्रिंक चहा,कॉफ्फी अगदी दारू पासून सर्व....या वेळी मी मस्त खात पीत प्रवास केला.घरी कधी बघत नाही पण विमानात दुसरे काहीच काम नव्हते.हातात मोबाईल नव्हता.त्यामुळे थ्री ईदियत ,यमला पगला दिवाना,ओम शांती ओम.हे ३ सिनेमे पहिले.रिमोट माझ्या हातात होता.कोणी बदलणार नवते.नंतर सुरेश वाडकर यांच्या बरसे बरसे अल्बम मधील सुरेल गाणी शांत पणे ऐकताना लंडन कधी आले समजलेच नाही.विमान उतरताना अनिकेत डोळ्या समोर दिसत होता,आता थोड्याच वेळात भेट होणार होती.

अबब!१किति मोठे विमानतळ ......उतरल्यावर इमेग्रेशन ला यायला अर्धा तास चालावे लागते.सर्व सरकते रस्ते,जिने यावरूनच बर का??मी आपली पर्स केबिन बेग घेऊन भराभर चालत होते.सुरवातीला जरा कमी रांग दिसली तिकडे उभी राहिले,अगदी इथे भारतीय उभे आहेत असे बघून....पण काय तिकडे चुकले.ती रांग यु के बोर्डर ची होती.परत दुसर्या भल्या मोठ्या रांगेत,मला तिरुपतीचीचआठवण झली.अरे बाप रे!!!! विमाने उतरली असतील असा विचार करत होते.३००/४०० माणसे अंदाजे रांगेत होती. ५०% भारतीय होते. रांग सरकत होती पुढे पुढे..

आता मोबाईल सुरु केला अनिकेत ला एके पोचले कळवले.त्याचा जीव भांड्यात पडला.रांगेत आहे काम झाले कि येते सांगून शांत उभी होते.अखेर आला नंबर....त्या युरोपियन माणसाने मी किती दिवस राहणार? कोणाकडे आले आहे?अनिकेत काय करतो?सर्व प्रश्न समजेल अशा इंग्लिश मध्ये विचारले.त्यामुळे मी पण त्याला अगदी ठामपणे उत्तरे दिली. मग परत चलते चलते सुरु....अखेर बेग पट्यावर दिसू लगली.बेग जास्ती नाही ३० किलो. बेग खाली उतरवून trolley ठेवणे कठीण गेले. पण काही इलाज नाही, उरापोटी केले. आता मात्र माझी एनर्जी संपत आली होती.पण बाहेर पडते तो काय समोरच अनिकेत उभा होता.नंदिनी आणि मंजिरी पण आली होती,खूप आनंद झाला.

अनिकेत कडे सर्व सामान देवून मी मोकळी झाले.taxi बुक केली होतीच, त्यामुळे लगेच गप्पा सुरु झाल्या.

माझ्या विमानात बोमेण इराणी हा नट होता हे मला बाहेर आल्यावर नंदिनी ने सांगितले. असो मला काही त्याचे फारसे वाटले नाही कारण आधी कळले असते अरी मी कुठे ओळखले असते त्याला?

संध्या काळी साडे सात ला बाहेर पडले होते, उजेड होता त्यामुळे लगेच लंडन दर्शन सुरु.मराठी तून आम्ही बोलत होतो,अखेर त्या taxi drivar ने कोणती भाषा?कोण आई आली आहे का विचारलेच.लगेच मंजू अश्विनी चा फोन आलाच.आयुष शी पण बोलले.मंजिरी ने तोंडात टाकायला आणले होते,ते टाकले लंडन चे पाणी प्यायले .एक तास प्रवास करून अनिकेत च्या घरी पोचले.वॉव काय सुंदर बाहेरचा परिसर ...येताना रस्त्यात गुलाबाचे रंगी बेरंगी ताटवे प्रत्येक घरासमोर दिसत होते.आपल्या सारखे कोणी फुले तोडून नेत नाहीत,हा अजून एक अनुभव.घरात आलो.

हे अनिकेतचे लंडन चे घर मला फारच आवडले.मस्त हवा. उजेड मोकळी जागा सगळीकडे कार्पेट,२ बेडरूम ,hall नवीन एल सी डी.डायनिंग रूम ,किचन सर्व काही प्रशस्त.आणि सुशोभित बघून मला खूप आनंद झाला.

नंदिनी ने गरमागरम चहा केला.त्यामुळे प्रवासाचा शीण गेला,गप्पा तर सुरु होत्या थोड्याच वेळात अश्विनी अक्षराला घेऊन आली.भाग्यश्री च्या लगनानंतर आज तिची भेट झाली.मला तिची त्या दिवसाची surprise भेट आठवली.लहानपणपासून शेजारी त्यामुळे घट्ट मिठी मारली.छोटीशी अश्विनी आता अक्षराची आई होती.अक्षरा ला जरा ओळख नाही त्यांनी रडू येत होते,पण अनिकेत मामा आणि नंदिनी मामी जवळ छान खिदळत होती.

 

जरा वेळ गप्पा मरून मंजिरी अश्विनी सह आम्ही सर्व जेवलो.तेव्हा आपले रात्रीचे २ वाजले होते,माझा दिवस संपतच नव्हता.अगदी निवांत icecream खाऊन tya त्या दोघी घरी गेल्या.त्या नंतर बेग उघडल्या खरेदी दाखवली.मग आपल्या पहाटे झोपलो.अश्विनी जवळ राहते त्या मुळे सकाळीच अमोल मला भेटायला आला.अक्षराला घेऊन.आता मात्र आजीची तिला जरा ओळख पटली होती,म्हणजे माझी.

छत्रे मेडम निघाल्या लंडनला !

११ मे बुधवार. आज सकाळ जरा लवकरच झाली.मला तर रात्री दुसर्या दिवशी जायचे या विचाराने झोपच लागली नाही.या वेळी सकाळचे विमान होते.त्यामुळे लगेच त्याच दिवशी अनिकेत नंदिनी भेटणार होते.याचा खूप आनंद होता.घरातील सर्व आवराआवर जमेल तेवढी केली.सुप्रिया ने [मैत्रीण]गरमागरम नाश्ता कांदे पोहे आणला होता.ती मला भेटून घरी गेली,कारण रोजची सवय झाली होती,आता लवकर भेट नाही म्हणून जरा हिरमुसली होती.मी सुशील नेहा भाग्यश्रीने पोटभर पोहे खाल्ले.

या वेळी माझा रुबाब काही और होता,लेकीने स्वतः नवीन गाडी आय टेन घेतली आहे,त्यामुळे ती मला विमान तळावर सोडायला स्वतः येणार होती.आहे कि नाही माझा थाट!!!आम्ही सकाळी ठीक ९ वाजता पोचलो.वाटेत नशिबाने रहदारी ने वेळ लागला नाही,सगळीकडे अगदी शुकशुकाट !काहीच लोक होते,नेहमी सारखी जत्रा नव्हती.गेट क्रं.७ वर आलो.किंग फिशर ने मी प्रवास करणार होते.लगेच त्यांच्या कंपनी ची माणसे आलीच विचारपूस करायला....य वेळी मला मदतनिसाची गरज तशी नव्हती.मी एकदाच अनिकेतकडे जाऊन आले होते,पण या वेळी म तयारीत होते.व निश्चिंत पण होते.तरी पण त्या सद गृहस्थाने मला मदत केली.मी आपणहून त्याला धन्यवाद दिले आपल्या भारतीय पद्धतीने ,समजले ना?

सर्व सोपस्कार संपवून मी आता आरामात गेट जवळ येवून बसले.म्हणजे २/२.३०तास तिकडे बसून वेळ घालवला.गेल्या वेळी बावळट सारखी नुसतीच बसले होते.पण या वेळी काय म्हणतात ते युज टु असल्या सारखे जरा सर्व दुकानातून फिरले.मग चक्क ७५ रुपये वाला चहा मागवला.मस्त चहा पीत वेळ घालवला.नंतर विमान बोर्डींगची सूचना सुरु झाली.पण आता सर्व माहित ना?त्या मुळे बिझनेस क्लास वाले आधी गेल्यावर शांतपणे रांगेत गेले.खूप वेळ होता,आपले खूप लोक पण रांगेत होते.चेकिग सर्व झाले.व मी परत विमानात पाय ठेवले.अनिकेत नंदिनी बरोबर तिरुपतीला विमानाने गेले होते,आता परत मी एकटीच होते.पण खरच सांगते सीट शोधताना खी अडचण नाही आली.कारण गेल्या वेळी समजले होते,आपल्या बस प्रमाणेच नंबर असतात.१९ब सीट होती.मग काय?बिनधास्त.

केबिन बेग या वेळी जवळ होती.कारण मोठ्या बेगेत आधीच सामान जास्त झाले होते.[वजन ३० किलो].कशी बशी केबिन बेग उचलून वर टाकली.[८ किलो]आणि आता मात्र खुर्चीत विसावले.......पहिले काम अनिकेत भाग्यश्रीला फोन केला.मला वर्हाड चाललंय लंडन ला.....त्याची आठवण झाली.मी मनाशीच हसले आणि म्हणाले,अखेर छत्रे मेडम निघाल्या लंडन ला.

खरच मागील आयुष्यात १५ वर्ष पूर्वी कधी असा विचार सुद्धा मनात आला नव्हता कि मी परदेश प्रवास करेन.पण खरच परमेश्वर फार ग्रेट आहे,त्याच्या मनात असेल तसेचसर्व घडते.गणपतीची माझ्यावर प्रचंड कृपा आहे हे नक्की!!!!!!!!!!!!!!!

dharmik sahal

             श्री  स्वामी समर्थ !श्री स्वामी समर्थ!......
        कालच कल्याणी चा दहावी चा निकाल लागला.छान ९४ % मार्क मिळाले.खुश होते,तेव्हाच दर्शनाला जायचा योग आला.मग काय दुधात साखर.लगेच हो सांगितले.मी जयश्री[वाहिनी]आणि निवेदिता [भाची]आम्ही जायचे ठरले.नेहमी प्रमाणे रवि नि सर्व तयारी निशि गाड़ी पाठवली.आणि रोह्या[चालक ]बरोबर,काहीच कालजी नाही.
       सकाळी ७ ला जयश्री आली,तिने मला आणि भाग्यश्री ला काश्मीर हुन ड्रेस चे कापड आणले ते दिले.मजा सुरु!!!!!!!आम्ही दोघी पूना जायला निघालो.जाताना मस्त फ़ूड मोल  ला नाश्ता केला.प्रवासात सतत गप्पा सुरु होत्या.ते काश्मीर ला जाऊँन  आल्यापासून निवांत भेटलोच नव्हते.प्रथम पूना पोचलो.निवेदिता ने नंबर लावलाच होता.डॉ.ना भेटलो.ओके सांगितले,खुश.लगेच घरी गेलो,निवेदिता कड़े.मस्त जेवण तयार होते.भेटलो गप्पा मारल्या.जेवलो आणि सोलापुर ला जायला निघालो.पावसाने कृपा केली ,कुठे ही त्रास झाला नाही,म्हणजे पडलाच नाही.पुणे सोलापुर ६ तासाचा प्रवास,ओसाड रस्ता.अगदी सरळ.खायची काही सोय नाही.तसेच सोलापुर ला,पोचलो.
        सर्व होटल फुल...२ तास फिरलो,अखेर एका ठीक ठाक ठीका  नी राहिलो.फ्रेश झालो,जेवायला सावजी मधे गेलो.पोटभर जेवलो.अरिन ला घरीच जायचे होते,कसे तरी समजूत घालून झोपवले.ऐ सी  सुरु केला मी मात्र गारठले .
         सकाळी उठून आवरायला सुरवात केली,पण किती तरी वेळ चहा नाही की गरम पाणी नाही,ठंडा कारभार !!!!प्रवासाचे अनुभव सांगत गप्पा मारत कसे तरी आवरले,चहा घेतला.निघालो,होटल ध्रुव ला राम राम!
      बाहेर पडलो काल समोर एक कामत होटल पाहिले होते,पोटभर नाश्ता करून जायचे बेत केला.पण ते सोलापुर,साडे आठ ला होटल बंद.अखेर एका पॉश सिटी पार्क मधे गेलो नाश्ता केला आणि स्वामी दर्शनाला निघालो.३५ किलोमीटर प्रवास पण रस्ता ठीक नाही,पण पोचलो,दर्शन छान झाले,माझी पोथी वाचून झाली.यथा शक्ति आम्ही दानधर्म केला.आणि लगेच तुलजापुर ला जायला निघालो.अंतर ६५ किलोमीटर पण रस्ता अगदी ख़राब .श्री राज ठाकरे ना पात्र लिहिणार आहोत,महाराष्ट्राची देवी तुलजा भवानी तिकडे तरी सोय चांगली करा,
     दर्शनाला प्रचंड रांग.अखेर एका पुजारी ला ३५० रुपये प्रत्येकी दिले आणि मस्त सुखत दर्शन घेतले,साडी नेसवाली,ओटी भरली आरती पूजा छान केले.तिकडे मात्र अंगात आलेल्या बाई ला पाहून माझी घाबरगुंडी.....नमस्कार जेमतेम केला आणि बाहेर आले.काही ही जेवायची सोय धड नाही,तसेच सोलापुर ला आलो,वाटेत एका जंगली होटल मधे पोटाला आधार म्हणून जेवलो.झोपाले बघून अरिन मात्र खुश झाला.अखेर परतीच्या प्रवासाला लागलो.रस्ता अगदी सरळ कुठेही वलन नाही,६ तास प्रवास ट्रक ची खुप गर्दी लहान रस्ता,मजा होती सर्व.भिगवन ला एका ठिकाणी चहा घेतला,जरा पाय मोकले केले.पूना हडपसर आल्यावर जरा हायसे वाटले.अरिन तर खुपच खुश जाला कारण त्याला घरी जाऊँ खेलायाचे होते,निवेदिता कड़े पोचलो.फ्रेश झालो.लगेच पुणे मुंबई प्रवास सुरु.तिच्या सासुबाई नि मस्त टेस्टी मुगाची धिरडी करून दिली होती.मी जयश्री आणि रोह्यानी गाडीत खाल्ली.दत्त ला चहा घेतला.रात्रि साडे बारा ला मी घरी पोचले.जयश्री त्या नंतर कल्याण ला एक तासाने पोचली,
                     स्वामी समर्थ आणि तुलजा भवानी देवी चे प्रसन्न दर्शन घेउन आम्ही सुखरूप आलो.
-------------------------------------------------०००००-------------------------------------------------------------------------

                             लाल बाग़ परल नविन चित्रपट.
                 गिरण गावावर आधारित नविन चित्रपट रविवारी पाहिला.खुप गोष्टी पटल्या नाहीत.त्या वेळी जे गिरणी कामगार होते त्यांचे विदारक चित्र  मांडले आहे,हे नक्की.पण सर्व कामगार काही दारू पीत आयुष्य घालवत नव्हते.काही घरातील स्त्रिया कामे करून मोल मजूरी करून संसार रथ चालवत होत्या.मुले नकळत समंजस झाली होती. काही नोकरदार लोकानी मिळेल ते काम करून ,नविन काही शिकून आपले कर्तव्य पार पाडले आहे.कुठच एकदाही या चित्रपटात सकारात्मक दाखवले नाही असे जाणवले. मुली बायका वाम मार्गाला सगल्या काही लागल्या नाहीत.मारामार्या आणि गोलीबार जास्त प्रकर्षाने दाखवले आहे.
               मालकाने जमीनी विकून तिकडे  शोपिंग सेंटर सुरु केले.हे सत्य आहे.कामगाराना काहीही फायदा झाला नाही.सरकार ने काहीही केले नाही.हे का दाखवले नाही??????????पक्ष आले गेले,सत्ता आली त्यानी काहीही केले नाही.यातून नक्की काय दाखवले??????/
            श्री.महेश मांज्रेकर यांच्या कडून खुप वेगळ्या अपेक्षा होत्या.